Kernpunten
  • Het ITF kan worden opgelegd voor elke misdaad (crime), voor elk wanbedrijf (délit) waarop ten minste drie jaar gevangenisstraf staat en voor de wanbedrijven waarvoor de wet het voorschrijft.
  • Het is definitief of geldt voor ten hoogste tien jaar, en leidt van rechtswege tot verwijdering naar de grens.
  • De bescherming van artikel 131-30-2 van het Franse Wetboek van Strafrecht geldt niet meer voor misdaden en voor wanbedrijven waarop ten minste vijf jaar gevangenisstraf staat.
  • De opheffing wordt bij verzoekschrift gevraagd; zij wordt in beginsel alleen toegestaan als de betrokkene buiten Frankrijk verblijft.

I. Een straf opgelegd door de strafrechter

Het verbod op het Franse grondgebied (interdiction du territoire français, ITF) kan definitief of voor ten hoogste tien jaar worden opgelegd aan elke buitenlander die schuldig is aan een misdaad (crime), aan een wanbedrijf (délit) waarop ten minste drie jaar gevangenisstraf staat, of aan een wanbedrijf waarvoor de wet het voorschrijft (artikel 131-30 van het Franse Wetboek van Strafrecht).

De rechter houdt rekening met de duur van het verblijf in Frankrijk en met de aard, de duur en de intensiteit van de banden met Frankrijk.

Voor drugshandel (artikelen 222-34 tot 222-38 van het Wetboek van Strafrecht) moet het ITF in beginsel worden opgelegd.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ Het gerecht kan ervan afzien bij bijzonder gemotiveerde beslissing (artikel 131-30-3, ingevoerd bij wet nr. 2025-532 van 13 juni 2025).

II. Beschermde personen

Het ITF kan niet worden opgelegd aan (artikel 131-30-2 van het Wetboek van Strafrecht):

Deze beschermingsregels gelden niet wanneer de feiten zijn gepleegd tegen de echtgenoot, een bloedverwant in de opgaande lijn of een kind.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠

Sinds de wet van 26 januari 2024 gelden zij evenmin voor misdaden, voor wanbedrijven waarop ten minste vijf jaar gevangenisstraf staat en voor bij herhaling (réitération) gepleegde wanbedrijven waarop ten minste drie jaar staat. De beslissing moet dan bijzonder worden gemotiveerd in het licht van de ernst van het strafbare feit en van de persoonlijke en gezinssituatie.

Het vroegere artikel 131-30-1 van het Wetboek van Strafrecht, dat voor andere categorieën een bijzondere motivering voorschreef, is bij diezelfde wet ingetrokken.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠

Een vraag over uw situatie? Schrijf het kantoor of bel +33 7 81 86 30 80.

III. De gevolgen van het ITF

Het ITF leidt van rechtswege tot verwijdering naar de grens (reconduite à la frontière), in voorkomend geval na afloop van de gevangenisstraf (artikel 131-30 van het Wetboek van Strafrecht).

Gaat het gepaard met een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, dan wordt de toepassing ervan opgeschort tijdens de tenuitvoerlegging van die straf.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ De duur ervan loopt vanaf de datum waarop de betrokkene het grondgebied heeft verlaten.

Een ITF dat als hoofdstraf wordt opgelegd met voorlopige tenuitvoerlegging (exécution provisoire), leidt van rechtswege tot plaatsing in administratieve bewaring (rétention administrative). Opgelegd als bijkomende straf kan het daartoe leiden aan het einde van de gevangenisstraf (artikel L. 741-2 van de CESEDA).

Het ITF staat gedurende de gehele looptijd in de weg aan legaal verblijf.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠

IV. Huisarrest

Wanneer verwijdering onmogelijk is, kan de betrokkene door de administratieve overheid onder huisarrest (assignation à résidence) worden geplaatst.

Deze situatie heeft rechtstreeks gevolgen voor de opheffing:⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ wie op grond van de artikelen L. 731-3, L. 731-4 of L. 731-5 van de CESEDA onder huisarrest staat, kan de opheffing vragen zonder buiten Frankrijk te verblijven (artikel L. 641-2 van de CESEDA).

Artikel L. 731-3 staat de administratieve overheid toe de buitenlander onder huisarrest te plaatsen die aantoont dat hij het Franse grondgebied onmogelijk kan verlaten, of noch naar zijn land van herkomst kan terugkeren noch naar enig ander land kan reizen. Het huisarrest duurt totdat er een redelijk vooruitzicht bestaat dat zijn verplichting kan worden uitgevoerd. Punt 7° van dit artikel betreft de buitenlander die moet worden verwijderd ter uitvoering van een rechterlijk verbod op het grondgebied.

Artikel L.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ 731-4 betreft de buitenlander tegen wie een niet-uitgevoerd uitzettingsbesluit (décision d’expulsion) geldt, wanneer zijn gezondheidstoestand medische zorg vereist waarvan het ontbreken uitzonderlijk ernstige gevolgen zou kunnen hebben en hij in het land van terugkeer niet daadwerkelijk een passende behandeling zou kunnen krijgen. Artikel L. 731-5 maakt het mogelijk, bij wijze van proef en bij uitzondering, de op grond van artikel L. 631-2 uitgezette buitenlander onder huisarrest te plaatsen.

Gebaseerd op 1° tot 5° van artikel L. 731-3 mag het huisarrest niet langer dan een jaar duren en kan het tweemaal binnen dezelfde grens worden verlengd (artikel L. 732-4). Gebaseerd op 6° tot 8° van dat artikel of op de artikelen L. 731-4 en L. 731-5 is het niet aan die maximumduur onderworpen.

Voor de buitenlander tegen wie een ITF geldt (7° van artikel L.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ 731-3), vereist handhaving van het huisarrest na vijf jaar een bijzonder gemotiveerde beslissing (artikel L. 732-5).

Een oproeping of een zitting op komst? Het kantoor is bereikbaar op +33 7 81 86 30 80, of via WhatsApp / Signal.

V. Het verzoek tot opheffing

Iedereen tegen wie een als bijkomende straf opgelegd ITF geldt, kan de correctionele rechtbank (tribunal correctionnel) verzoeken het geheel of gedeeltelijk op te heffen (relèvement), ook wat de duur betreft (artikel 702-1 van het Franse Wetboek van Strafvordering).

Het verzoek kan pas worden ingediend na een termijn van zes maanden na de veroordeling, en daarna telkens zes maanden na elke afwijzing.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ Voor een ITF dat bijkomend is aan een gevangenisstraf, kan het eerste verzoek vóór die termijn worden ingediend in geval van invrijheidstelling (artikel 702-1 van het Wetboek van Strafvordering).

Het verzoekschrift vermeldt de datum van de veroordeling en de verblijfplaatsen sinds de veroordeling of de invrijheidstelling. Het wordt gericht aan de procureur van de Republiek (procureur de la République), die de zaak bij het gerecht aanhangig maakt (artikel 703 van het Wetboek van Strafvordering).

Het gerecht beslist in raadkamer (chambre du conseil).⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ Tegen de beslissing staat hoger beroep open.

De opheffing kan alleen worden toegestaan als de betrokkene buiten Frankrijk verblijft. Deze voorwaarde geldt niet tijdens de tenuitvoerlegging in Frankrijk van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf, noch bij huisarrest in de hierboven genoemde gevallen (artikel L. 641-2 van de CESEDA).

Veelgestelde vragen

Is een ouder van een Frans kind altijd beschermd tegen het ITF?

Nee.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠ De bescherming veronderstelt tien jaar legaal verblijf en een daadwerkelijke bijdrage aan het onderhoud van het kind. Zij geldt niet voor misdaden en evenmin voor wanbedrijven waarop ten minste vijf jaar gevangenisstraf staat.

Kan de opheffing vanuit Frankrijk worden gevraagd?

In beginsel niet. Het verzoek is vanuit Frankrijk alleen ontvankelijk tijdens de tenuitvoerlegging van een onvoorwaardelijke gevangenisstraf of bij een wettelijk geregeld huisarrest.

Vanaf wanneer loopt de duur van het ITF?

Vanaf de datum waarop de betrokkene het Franse grondgebied heeft verlaten, en niet vanaf het vonnis.⁠‍‌​​​​‌​‌‌​‌‌​​​​​​‌‌‌​‌​​​​​​​​‌​​​‌​​​​‍⁠

Bronnen

  1. legifrance.gouv.fr/codes/article_lc/LEGIARTI000049050734/2026-09-30
  2. legifrance.gouv.fr/codes/article_lc/LEGIARTI000049050722
  3. legifrance.gouv.fr/codes/article_lc/LEGIARTI000051739534/2026-09-30
  4. legifrance.gouv.fr/codes/article_lc/LEGIARTI000032172290
  5. legifrance.gouv.fr/codes/article_lc/LEGIARTI000048442241/2026-09-30
  6. legifrance.gouv.fr/codes/article_lc/LEGIARTI000048442243/2026-09-30
  7. legifrance.gouv.fr/codes/section_lc/LEGITEXT000006070158/LEGISCTA000042772952/2026-09-30
  8. legifrance.gouv.fr/codes/section_lc/LEGITEXT000006070158/LEGISCTA000042773234/
  9. legifrance.gouv.fr/codes/section_lc/LEGITEXT000006070158/LEGISCTA000042773138/2026-09-30
  10. legifrance.gouv.fr/codes/section_lc/LEGITEXT000006070158/LEGISCTA000042773148/2026-09-30
Algemene informatie over het Franse strafprocesrecht. Deze informatie vervangt niet het onderzoek van de stukken van een concrete zaak.

Vertaling van de Franse pagina, die als enige rechtsgeldig is. De Franse versie lezen ↗︎